Новости

  • Положительные стороны участия в школьных олимпиадах
    Облегчение поступления в университет. Вы можете задать своему ребенку конечную цель всего учебного процесса, тем самым убедив его в необходимости хорошей учебы. Часто родители говорят своим детям, что если они будут плохо учиться, то не смогут приобрести хорошую профессию в будущем, и пойдут в дворники.
  • Особенности питания школьника
    Питание в школе должно быть хорошо организованным. Школьник должен быть обеспечен в столовой обедом и горячим завтраком. Интервал между первым и вторым приемом пищи не должен превышать четыре часа. Наиболее оптимальным вариантом должен быть завтрак ребенка дома, в школе же он съедает второй завтрак
  • Детская агрессия в школе и сложности в процессе обучения
    Между детской агрессией и трудностями в процессе обучения установлена определенная взаимосвязь. Каждый школьник хочет иметь в школе много друзей, иметь хорошую успеваемость и хорошие оценки. Когда это у ребенка не получается, он делает агрессивные поступки. Каждое поведение на что-то нацелено, имеет смысловую
  • Советы психологов родителям
    В любых олимпиадах и всевозможных конкурсах ребенок, прежде всего, самовыражается и самореализовывается. Родители обязательно должны поддерживать своего ребенка, если он увлечен интеллектуальными соревнованиями. Ребенку важно осознавать себя частью общества интеллектуалов, в котором царят сопернические настроения, и ребенок сравнивает свои достигнутые
  • Ребенок отказывается от приема пищи в столовой школы
    Разборчивому ребенку школьная еда может прийтись не по вкусу. Зачастую, это самая распространенная причина отказа школьника от еды. Все происходит от того, что меню в школе не учитывает вкусовые потребности каждого отдельного ребенка. В школе никто не будет исключать какой-либо продукт из питания отдельного ребенка дабы
  • Как родители относятся к школе
    Для того чтобы понять как родители относятся к школе, то важно для начала охарактеризовать современных родителей, возрастная категория которых весьма разнообразна. Не смотря на это большую часть из них составляют родители, которые относятся к поколению девяностых годов, которые отличаются тяжелым временем для всего населения.
  • Школьная форма
    Первые школьные сборы навсегда остаются в памяти каждого из нас. Родители начинают закупать всю необходимую канцелярию, начиная с августа. Главным школьным атрибутом является форма школьника. Наряд должен быть тщательно подобран, чтобы первоклассник чувствовал себя уверенно. Введение школьной формы обосновывается многими причинами.
ГлавнаяОбразованиеРефератыСтрановедениеБеларускій этнос (Беларус) -...

Рефераты

Уважаемые школьники и студенты! 

Уже сейчас на сайте вы можете воспользоваться более чем 20 000 рефератами, докладами, шпаргалками, курсовыми и дипломными работами.Присылайте нам свои новые работы и мы их обязательно опубликуем. Давайте продолжим создавать нашу коллекцию рефератов вместе!!!

Вы согласны передать свой реферат (диплом, курсовую работу и т.п.), а также дальнейшие права на хранение,  и распространение данного документа администрации сервера "mcvouo.ru"?

Спасибо за ваш вклад в коллекцию!

Всего 19436 рефератов.

Найти

Беларускій этнос (Беларус) - (реферат)

Дата добавления: март 2006г.

    Министерство образования РБ.
    СШ №184
    10 “Д” класс
    Беларускій этнос
    Выполнил: Вжос С. К.
    Минск 2001.

Гiсторыя беларускага народа значна старэй за яго назву. Тэрмiн “Беларусь” у яго сучасным этнаграфiчным, гефграфiчным i дзяржа? на-палiтычным значэннi пача? ужывацца пара? нальна няда? на. Канчатковае прызнанне i замацаванне гэтага тэрмiна адбылося толькi пасля Вялiкай Кастрычнiцкай сацыялiстычнай рэвалюцыi i? тварэння БССР. Таму каб правiльна зразумець гiсторыю беларускага народа, неабходна прасачыць усе папярэднiя iмёны, якiя насi? наш народ на працягу сваёй шматвяковай гiсторыi. Першае ? спамiнанне аб насельнiцтве, што пражывала на тэрыторыi сучаснай Беларусi, сустракаем у грэчаскага гiсторыка Герадота, якi жы? у 5 стагоддзi да нашай эры. Герадот, расказваючы аб ваенным паходзе персiдскага цара Дарыя на Скофiю? 513 годзе да нашай эры, падае шэраг цiкавых звестак пра па? ночных скiфскiх суседзя? - не? ра? , якiя жылi на тэрыторыi сучаснай Беларусi. Калi скiфы папрасiлi дапамогi ? сваiх суседзя? , бо самi не маглi адбiць 700-тысячную армiю Дарыя, то цары гэтых народа? , у тым лiку i не? ра? , далi такi атказ: “Калi б вы першыя не рабiлi кры? ды персам i не пачыналi з iмi вайны, то цяперашнюю посьбу вашу i цяперашнiя вашы размовы мы палiчылi б правiльнымi… Што датычыць нас, то нi тады мы не кры? дзiлi гэтага народа, нi цяпер не будзем абражаць яго. Вось калi б персiдскi цар уварва? ся i ? нашу зямлю i першы пакры? дзi? нас, мы таксама не засталiся ? баку”. З гэтага запiсу Герадота можна зрабiць два выключна важныя вывады пра гiсторыю не? ра? . Па-першае, не? ра? было даволi многа, i былi яны моцныя, каб на iх падтрымку маглi разлiчваць скiфы, альбо, адмовi? шы скiфам у дапамозе, не баяцца iх помсты. Па-другое, не? ры былi не дзiкуны, а мелi пэ? ную палiтычную арганiзацыю, на чале якой, паводле звестак Герадота, стаялi цары альбо iншыя асобы, якiя мелi права выступаць у мiжнародных справах ад iмя? сяго народа. Пра ная? насць у не? ра? палiтычнай арганiзацыi сведчыць i тое, аб чым Герадот гаворыць: ” У не? ра? норавы скiфскiя”, гэта значыць у iх звычаi, права i палiтычны лад такiя ж, як i? скiфа? . У скiфii да таго часу ? жо склалася раба? ласнiцкая дзяржава. Гэтая думка падкрэслiваецца характарыстыкай, якую антычны гiсторык да? андрафагам, якiх ён лiчы? дзiкiмi. Пра iх ён пiса? , што норавы ? iх самыя дзiкiя, яны не ведаюць нiякiх закона? . Значыць, у тых народа? , якiх Герадот не адносi? да дзiкiх, ужо былi законы. Далей Герадот расказвае легенду, паводле якой “штогод адзiн раз не? р ператвараецца на некалькi дзён у во? ка, а потым зно? становiцца чалавекам”. У гэтай легендзе, межлiва, адлюстраваны звычай славян раз на год, на масленiцу, убiрацца? звярыныя шкуры ? знак абага? лення некаторых лясных звяро? . Магчыма, што з гэтым звычаем нашых продка? звязаны паходжанне назвы горада Ва? кавыска iгербы шэрагу гарадо? . У прыватнасцi, на старажытным гербе горада Мсцiслава бы? во? к. Тут таксама будзе дарэчы адзначыць, што легенда аб тым, нiбыта жыхары Беларусi перакiдаюцца? ва? ко? , была вядома i а? тару “Слова аб палку Iгаравым”, якi, расказваючы пра полацкага князя Усяслава, надае яму здольнасць перакiдацца? во? ка.

Назва “не? ры” была вядома не толькi старажытнарымскiм гiсторыкам i географам, але i нашым летапiсцам, у якiх яны называюцца “норыкамi” i ”нарцамi”.

У “Аповесцi мiнулых гадо? ” ёсць такi запiс: “Нарцы, еже суть словяне”. У другiм летапiсе чытаем: “Норицы иже суть словяне”. Аб тым, што гэтыя назвы адносiлiся да? сходнiх славян, сведчаць шматлiкiя геаграфiчныя назвы ва Усходняй Е? ропе, што захавалi корань слова “нур”, ”нор”, “нар”, “нев”. Напрыклад, буйнейшае на Беларусi возера называецца Нарач, ёсць рэкi Нара? , Нарва, Нарэ? ка, Нурэц, гарадскi пасёлак Наро? ля i iншыя. Межлiва нават, што слова “народ” утварылася ад злiцця двух сло? “нар” i “род”. Славяне ? старажытнасцi былi вядомы не толькi як не? ры, але, у прыватнасцi, i як скiфы. Гэта назва была не этнаграфiчная, бо так называлi? се народы. Якiя жылi ад Дуная i Днястра да Волгi i Урала. Напрыклад, пад скiфамi ратаямi трэба разумець славян, якiя жылi на тэрыторыi сучаснай Кiе? шчыны. На пачатку нашай эры частка славян у заходнее? рапейскай лiтаратуры атрымала назву “вянеды”, а крыху пазней зґя? ляецца новая назва – “славяне”. Паходжанне гэтай назвы да сённяшняга часу не раскрыта. Як меркава? вядомы славацкi вучоны Павел Йозэф Шафарык, а? тар фундаментальнага даследвання па гiсторыi славян “Славянскiя старажытнасцi”, народнасць (племя), якую называлi “славяне”, была? мiнулыя часы на тэрыторыi сучаснай Беларусi. Пазней частка гэтага народа перасялiлася i дала назву славакам, славенцам i iльменскiм славянам. У доказ сваiх разважання? вучоны прывё? шматлiкiя геаграфiчныя назвы, што бытуюць на Беларусi. Напрыклад: Сла? цы Мiнскай губернii, Славены Магiлё? скай i Смаленскай, Славена Вiцебскай, Славiск Гродзенскай, Славянск, або Славiнск, Вiленскай губернi, рака Славечна? Вiлiнскай губернi, рака Славечна ? Вiлiнскай i Мiнскай губернях, прыток Славечны Славешынка, Славенскае возера ? Мiнскай губернi. “Я думаю, – пiса? далей П. Й. Шафарык, – што ? дагiстарычныя часы гэтая славянская галiна жыла дзе-небудзь на тэрыторыi губерня? Мiнскай, Магiлё? скай i Валынскай”.

Упершыню назва “славяне” ? пiсьмовых помнiках сустракаецца ? пачатку 6 стагоддзя i адносiцца яна да па? днёвых славян. Крыху паздней ва усходнiх славян атрымала распа? сюджанне назва “Русь”. Яна становiцца шырокавядомай у сярэдзiне 9 стагоддзя, калi русы зрабiлi некалькi паспяховых ваенных пахода? на Вiзантыю. Так, у адным з апiсання? гаварылася: “Усё па берагах Э? ксiна i яго ? збярэжжа разбура? i спусташа? у набегах флот роса? (народ жа рос – скiфскi, жыве каля па? ночнага Та? ра, грубы i дзiкi. I вось самой сталiцы ён пагража? жудаснай небяспекай”. Тут, вiдаць, пад Руссю разумелi славянскае насельнiцтва па? ночнага Прычарнаморґя, якое па традыцыi называлi яшчэ i скiфамi. Назва “Русь” у гiстарычных помнiках ужывалi? розных значэннях. У геаграфiчным сэнсе з Х стагоддзя Руссю называлi ? сю Усходнюю Е? ропу, дзе жылi славяне, незалежна ад iх этначнай прынадлежнасцi. Гэтая назва змянiла найменне “скiфы”, якое? жывалi грэчаскiя i вiзантыйскiя пiсьменнiкi. Тое самае зазначае i “Аповесць мiнулых гадо? ” –грэкi раней называлi славян, што жылi на Днястры, “Вялiкая Скуф”, гэта значыць “Вялiкая Скiф”. Тэрмiн “Русь” ужыты а? тарам летапiсу ? геаграфiчным значэннi i тады, калi ён гаворыць: “Се бо такмо словенеск язык в Руси: поляне, древляне, ноугородьци, полочане, дреговичи, север, бужане”. Называлi Руссю ? этнiчным значэннi ? IХ – ХII стагоддзях у асно? ным толькi падняпро? скiх палян i iх па? днёвых суседзя? , што пацвярждае летапiс: “Поляне, яже ныне зовомая Русь”. Тэрмiн “Русь” ужыва? ся яшчэ i для вызначэння асобай сацыяльнай групы насельнiцтва, гэта значыць ме? сасло? на-класавае значэнне, iм называлi ? асно? ным кiе? скiх гарадскiх купцо? , баяр, дружыннiка? або наогул усiх кiе? скiх гараджан. Акрамя таго, тэрмiн “рускi” ста? абазначаць рэлiгiйнае грэка-правасла? нае веравызнанне ва ? сходнiх славян. З пашырэннем хрысцiанства тэрмiн “рускi” ? яго царко? на-рэлiгiйным значэннi пача? ужывацца i на тэрыторыi Беларусi. Да зґя? лення тэрмiна “Русь” насельнiцтва Беларусi падзялялася на крывiчо? , другавiчо? (драга-вiчо? ), бужан i радзiмiча? . А? тар “Аповесцi мiнулых гадо? ” лiчы? гэтыя назвы пляменнымi, хоць яны, несумненна, склалiся як дзяржа? на-геаграфiчныя i адлюстро? валi некаторыя этнiчныя асаблiвасцi кожнага з названага народа? . Напрыклад, назва “бужане” мае ярка акрэслены геаграфiчны характар i ? тварылiся ад назвы ракi Заходнi Буг. Бужане займалi тэрыторыю па нiжнiм i сярэднiм цячэннi ракi. Назва “крывiчы” паходзiць, вiдаць, ад назвы цэнтральнага горада зямлi, якiм было старажытнае Крэва, i тады iх трэба называць “крэвiчы”.

Скачен 712 раз.

Скачать